Een streepke!

Weet je nog dat ik onlangs twijfelde wat ik zou doen met mijn blogjes? Wel de kogel is door de kerk (en ik weet niet wat, maar ik heb iets met kerken)! Ik heb een beslissing genomen ... Ik trek terug naar mijn vroegere plekje ...
Dinges blijft Dinges maar ik blog voortaan verder op We zien wel!
't Kan me niet schelen wie daar leest of wat hij met die informatie doet ... Ik leef mijn eigen leven! En 't is vandaag de ideale dag om daar terug te beginnen!
Tot blogs!

Nu is 't al ver gekomen ... dat ik moet gaan opstaan voor een pop die boven ligt te wenen om een tut ...
Die batterijen gaan eruit!

Even stilstaan,
een hele vooruitgang ...

Sporten, ’t is dat wat ik nodig heb se! Pijn of niet … ik ben er terug aan begonnen! Gisteren voor de eerste keer na mijn ongeval met de fiets naar mijn werk gereden.
22 km, een 50-tal minuten … dat maakt dus een gemiddelde van 26 à 27 km per uur.
’t Was warm en ik heb afgezien … maar ik ben er geraakt!
En vandaag … mijn spieren zijn stijf en mijn poep doet pijn. Alhoewel dat ze dat vandaag op ‘t werk wel verzacht hebben door me te melden dat ik per km (heen en terug) € 0,15 verdien.
Ik ga mijne velo nog meer van stal halen!

Gun jezelf de tijd om te lezen,
het is een bron van wijsheid.
Gun jezelf de tijd om te werken,
het is de weg naar succes.
Gun jezelf de tijd om te spelen,
het is het geheim van de eeuwige jeugd.
Gun jezelf de tijd om na te denken,
het is het begin van het menselijk kunnen.
Gun jezelf de tijd om alleen te zijn,
het schenkt je innerlijke rust.
Gun jezelf de tijd om lief te hebben,
het is de poort tot het geluk ...

Soms begrijp ik mezelf en soms ook helemaal niet ... Ik begrijp al evenmin waarom anderen mij soms niet begrijpen en andere keren begrijp ik dat wel maar dan begrijp ik niet waarom zij niet begrijpen dat ik begrijp dat ze me niet begrijpen ...

Hoe kan dat nu?
Er zijn reacties verdwenen ... :-( en ik heb niks gedaan!

Kribbelkrab, Prutske en ik deden een fietstochtje ... Man, man, man, was ik content dat ik thuis was! De jongste van het gezelschap zat geen moment stil en ineens stond ze zelfs recht in het stoeltje achter op de fiets. Jawel, dat riemke zat vast, zelfs haar voeten! En toch presteerde ze het om er tussenuit te kruipen ...
Sorry, meisje maar dan gaat dat riempje gewoon een beetje vaster! Denk je nu echt dat ze daar een probleem van maakte? Ja! De eerst minuten kreste ze heel de buurt bijeen tot ze dat ding begon te bestuderen en het uiteindelijk zelfs nog los kreeg ook ...
Hoe moet ik nu in godsnaam gaan fietsen in de toekomst?

Waarom voel ik me iets beter
op de plek waar niemand is?
In het bos, bij het beekje, bij het brugje
met de bomen, de dieren, het water ...

Waarom ben ik liever alleen
op de plek waar niemand is?
alleen met mijn gedachten en gevoelens
alleen met mijn zorgen en mijn pijn ...

Waarom ga ik zo graag
naar de plek waar niemand is?
waar het zo stil is, geen mensen spreken,
waar de rust je tegemoetkomt ...

geschreven op een plek waar niemand is ...

Prutske is allergisch voor eieren dus ... ze mag geen ijsjes eten. Maar 't is ook zo triestig dat Kribbelkrab smakelijk zit te smullen en zij niets krijgt. Allez, zij een kleintje dan en Kribbelkrab een grote cornetto. Weet je wat het gevolg is van mijn gebroken moederhart?
"Mama, ikke wil die van Prutske hemme."
"Nee, Kribbelkrab, die grote is de jouwe!"
"Prutske wil jij mijne hemme en ik de dië?"
"Ja!"
Wat dacht je anders? Hoe zou je zelf zijn? En lekken dat ze deden, allebei. Die van Kribbelkrab was het eerst op en dan ...
"Kom, Prutske, dat was de mijne! Mama heeft het gezegd!"
"Nee, mijne!"
"Mamaaa, Prutske heeft mijn ijs afgepakt en ze mag ni eten. Zitten eikes in!"
...

Dwalend door het bos, zonder de weg naar huis te vinden
Dwalend door mijn huis, zonder mijn eigen plekje te vinden
Dwalend door mijn gedachten, zonder rust te vinden
Dwalend door mijn gevoelens, zonder het geluk te vinden
Dwalend door de onzekerheid, zonder de zekerheid te vinden
Dwalend door mezelf, zonder mezelf te vinden
Dwalend ...

Er zijn zo van die dagen dat alles al tegen zit van 's morgens vroeg ... Wel, vandaag is het zo'n dag!
Prutske heeft overgegeven in de zetel, Kribbelkrab bleef met zijn voet achter de stoel hangen en viel pardoes op de grond, toen ik kleren uit de schuif wilde nemen, trok ik waarschijnlijk te hard aan die knopkes want de schuif viel op mijn tenen, ik raak niet op msn, ik ben moe, Prutske ziet niet goed waar ze loopt, ze valt continue over haar eigen voeten, mijne was is verkleurd, internet valt regelmatig weg, der plakt weer een snoepke in Prutske haar haar en 't mijne moet gewassen worden, ...
Wat gaat er nog allemaal volgen vandaag?

't Was hier kermis vanavond ...
Zowel Kribbelkrab als Prutske hebben het uitgehangen. Ze lagen beiden wakker in hun bed, te wenen, te roepen. Ik wist dat ze niet ziek zijn, dat ze geen honger of dorst meer hadden ... 't Zijn gewoon plantrekkers! Of zou het toch een andere reden hebben?
Kribbelkrab riep "Pipi doen" en eens hij uit bed was en op 't toilet zat ... "ikke kan ni! Ikke wil bij mama slapen!"
Prutske riep "Ik heb pijn daan." en van zodra ik haar uit bed haalde was de pijn over, begon ze te lachen en zei ze "speelgoed".
Maar allez, ondertussen liggen ze er al eventjes terug in en tot nu toe zijn ze stillekes ... De rustigste moment van de dag kan ingezet worden ... Lang leve de stilte!

'Eetoep' is ...
Ketchup natuurlijk!

"ikke eetoep hemme."
"Wat wil je hebben, Prutske?"
"eetoep!"
"Ik begrijp niet wat je bedoelt, lieveke. Eet maar flink verder."
"eetoep hemme, eetoep!"

Iemand direct door wat ze nodig heeft? Ik weet het ondertussen maar je mag altijd een gokje wagen ...

"Mama kuisen?"
"Ja, prutske, mama moet kuisen."
"Ikke ook!"
"Nee, nee, je bent nog te klein om te kuisen. Eet je yoghurt maar verder op."
"Ja! Ikke smossen."

Nog geen halve minuut later lag haar potje tegen de vlakte.
De volgende keer kan ze helpen poetsen!

Soms denk ik dat ik een engel ben ...
Die vliegt over de wereld
Met uitgestrekte vleugels
Zodat ik je kan beschermen

Maar mijn vleugels zijn gebroken
Ze werden vertrapt, verscheurd, besmeurd
Mijn witte vleugels kleuren zwart
Rood druppelt op de aarde

En toch vlieg ik verder!
Met mijn geknakte vleugels
Om jou te beschermen
Tegen al het boze in de wereld ...

Bizarre beesten zijn het, die vissen! Der is er ene bij en die zwemt dikwijls achteruit ?? Iemand een idee waarom hij dat doet? Ik heb het hem al gevraagd maar hij antwoordt niet ...
En Kribbelkrab vindt die zwarte al even 'vaarlijk' als ik! Hij moet opletten of we gooien hem in de pan, de lelijkaard! Hij bijt in de kleintjes hun staart ...

Kribbelkrab speelt al langer met de letter 'p'. Hoe dat dan gaat? Wel, gewoon p p p een paar keer na elkaar zeggen. Ja, probeer maar eens! Hij vindt dat grappig en leuk en doet het om wat onnozel te doen. Geen probleem dus ...
Alhoewel Prutske doet dat na. Maar wel met een heel andere betekenis ...
Als madam haar zin niet krijgt en boos is, zwiert ze met een zwaai haar armpjes overeen en doet dan p (lees pe met een doffe e) alsof het haar allemaal niet kan schelen ... Kuren heeft ze!

Zelfs midden in de nacht vliegen ze in mijn huis ...

Ik kwam tot het lumineuze idee om nieuwe visjes te gaan kopen ... In plaats van een paar goudviskes liet ik me een heel nieuwe aquarium aansmeren ... Alles erop en eraan en Kribbelkrab en Prutske zijn nu trotse mama en papa van 10 warmwaterviskes ...
Wat heb ik mezelf weer aangedaan?? Ik heb het zo niet met vissen eigenlijk ...
Iemand zin om die aquarium hier regelmatig te komen schoonmaken?

Kaatje klimt uit de put ... Zie je haar hand? Wie helpt er mee om haar naar boven te trekken?

Je zal mij misschien wel al eens horen zeggen hebben; 'Wie zoekt, die vindt ...' Wel blijkbaar heb ik dat al te dikwijls gezegd want inderdaad, mijn blog werd terug ontdekt. Ik kan dus evengoed verder doen onder de naam 'Dinges' en de kindjes terug noemen zoals ze bij velen gekend zijn ... 'Kribbelkrab en Prutske'! Of zou ik verder doen met mijn vorige blogje 'We zien wel'? Mijn blad staat inderdaad vol streepkes, 't wordt tijd dat er iets aan gebeurt ...
'k Kan hier een hele litanie afsteken; wat, wie, hoe, waarom, ... maar dat haalt niets uit! Ik zou er alleen een hoop last mee krijgen ... Sommigen zullen nu zeggen "je bent veel te braaf ...", anderen zullen zeggen "je deugt niet!"
Weet je? Dat ze zeggen wat ze willen!
Het is gewoon LAF en HATELIJK!

Ja, ik weet het, het is lang geleden dat ik postte maar geen paniek! Ik stop er niet mee, ook al heb ik alle reden! Nee, dit keer ga ik door. Het heeft blijkbaar geen zin om gewoon opnieuw te beginnen ...
Nog efkes geduld en er volgen hier weer postjes ...

'k Ben deze voormiddag naar een begrafenis geweest en K. ging mee ...
Onderweg spelde ik hem de les ... Stil zijn, niet rondlopen, niet luidop lachen, ... Nee, niet zonder meer uitleg. 't Zou niet lukken. Hij luistert goed als hij begrijpt waarom het zo belangrijk is of waarom iets van hem verwacht wordt ... Dus een verhaaltje over leven en dood, was noodzakelijk ...
Nu vreesde ik eerlijk gezegd het ergste ...
Tot net voor we de kerk binnenstapten, zong hij nog luid: "Lang zal ze leven, lang zal ze leven, lang zal ze leven in de gloria, in de gloooriiiaaa, in de gloooriiiaaa ..."
Maar, hij heeft zich gedragen ...

"Mama, wat is dat ginder?"
"Een ezel. Zo eentje gelijk jou ..."
"Dat is ni, mama, ikke ni ezel! Ikke ben varken."

Op een diner om fondsen te werven voor een school ten behoeve van gehandicapte kinderen hield één van de ouders een toespraak die door de aanwezigen niet meer vergeten zou worden.
Na een woord van dank en waardering aan de school en haar directie stelde hij een vraag: "Wanneer de natuur geen externe bemoeienis kent, functioneert alles in de natuur volmaakt. Toch kan mijn zoon niet leren zoals andere kinderen. Hij begrijpt minder dan andere kinderen. Waar is de natuurlijke volmaaktheid als het om mijn zoon gaat?"
De zaal viel helemaal stil bij deze vraag, en de vader vervolgde zijn toespraak.
"Ik denk dat als een kind als onze Shay op de wereld komt, er zich dan een kans voordoet om onze ware menselijke aard te tonen, namelijk op de manier waarop wij met zo'n kind omgaan."
Daarna kwam hij met het volgende verhaal ...

Shay en zijn vader liepen langs een park waar enkele jongens die Shay kenden baseball speelden. Shay vroeg zijn vader: "Denk je dat ik mee mag doen?" Zijn vader wist dat de meeste jongens liever niet iemand als Shay in hun team hadden, maar aan de andere kant zag hij ook in dat als zijn zoon mee mocht doen, hij een hoognodig gevoel van 'er bij horen' zou krijgen. Dus liep hij op één van de jongens af en vroeg of Shay mee mocht spelen. De jongen keek om zich heen voor steun, maar omdat niemand reageerde, nam hij zelf een besluit en antwoordde: "We staan zes punten achter en we spelen al in de achtste inning. Als het aan mij ligt kan Shay meedoen en we kijken wel of we hem aan slag kunnen krijgen in de negende inning."
Aan het eind van de achtste inning scoorde het team waar Shay in meedeed een paar punten, maar ze lagen nog steeds drie punten achter.
Op het hoogtepunt van de negende inning kreeg Shay een handschoen en een plaats als verrevelder. Ondanks dat er geen bal zijn kant op kwam, was hij duidelijk heel opgewonden dat hij zomaar stond opgesteld.
Hij had een grijns van oor tot oor als zijn vader vanaf de zijlijn naar hem zwaaide.
Tegen het einde van de negende inning scoorde het team waarin Shay speelde weer.
Met twee punten te gaan en alle honken bezet was de potentiële winnende slag aan de beurt en het was Shay's beurt.
Zouden ze op zo'n cruciaal moment in de wedstrijd Shay laten spelen en de kans lopen om te verliezen?
Verrassend genoeg kreeg Shay het slaghout.
Iedereen wist dat een rake slag gewoon onmogelijk was, omdat Shay niet eens wist hoe hij de knuppel moest vasthouden. Laat staan dat hij er een bal mee kon raken.
Maar Shay ging op de thuisplaat staan en de werper deed een paar passen naar voren om de bal zachtjes te gooien zodat er een kans bestond dat Shay hem zou raken.
De eerste worp kwam op hem af. Shay sloeg er maar een slag naar en miste.
Daarop kwam de werper nog een paar passen naar voren om de bal heel zacht te werpen.
De bal kwam en Shay raakte de bal die pardoes over de grond recht op de werper af rolde.
De werper pakte de slappe bal op en had alle tijd om de bal naar het eerste honk te gooien.
Shay zou dan uit zijn en het hele spel zou dan over zijn.
In plaats daarvan pakte de werper de bal op, draaide zich om en wierp de bal met een hoge boog naar rechts, helemaal buiten het bereik van de eerste honkman.
Ineens begon iedereen te roepen: "Shay, ren naar het eerste! Ren naar het eerste honk."
Shay had nog nooit in zijn leventje het eerste honk bereikt.
Hij hobbelde verschrikt langs de baseline met wijd opengesperde ogen en iedereen riep: "Naar het tweede, ren naar het tweede honk."
Tegen de tijd dat Shay over het eerste honk hinkelde, had de speler op het rechterveld de bal. Hij had de bal naar het tweede honk kunnen gooien, en dan was Shay uit. Maar hij begreep de bedoelingen van de werper en gooide opzettelijk hoog over het derde honk.
Shay rende zo goed als hij kon naar het tweede honk, terwijl de renners voor hem als gekken de honken passeerden op weg naar het thuishonk.
Shay bereikte hijgend het tweede honk, en de korte stop van de tegenpartij holde op hem af om hem de goede richting op te helpen naar het volgende honk terwijl hij riep: "Ren naar het derde!"
Tegen de tijd dat hij het derde honk bereikte, schreeuwden de jongens van beide teams: "Shay, naar de thuisplaat, ren naar de thuisplaat."
Shay strompelde naar de thuisplaat en raakte het honk. Iedereen was door het dolle heen en juichte hem toe alsof hij een homerun had geslagen, en de wedstrijd voor zijn team had gewonnen.

"Op die dag," zei de vader zacht, terwijl de tranen langs zijn wangen drupten, "op die dag brachten de jongens van beide teams een stukje onvoorwaardelijke liefde en menselijkheid in het spel..."

'k doe dat dus normaal nooit ... een eigen foto publiceren. Maar voor ene keer, stel ik je voor ...

Fris water en zuurstof, dat is alles wat ik nodig heb met dit weer.
En dat moeten die twee vissen hier ook gedacht hebben! Op twee dagen tijd hebben ze allebei hun geest gegeven ...
Hoe moet ik dat gaan uitleggen aan K. en P.? Zou 'k durven zeggen dat ze bij de andere vissen in 't kanaal zwemmen? Of zou 'k er al gauw twee nieuwe gaan halen? Zou 'k hen uitleggen dat de visjes nu sterretjes zijn? ...
'k Zal 't wel zien als ze merken dat dat bakske leeg is ... 't is veel te warm nu om na te denken ...

't Valt mij op dat ik toch niet volledig blind typ en regelmatig eens naar mijn letterkes kijk. In 't donker gaat dat niet zo gemakkelijk ...
Ja, 't raam staat open en 't licht is uit voor de muggen ...

P.S.: 't geluid van die kikkers irriteert mij!!!